Projekty

RAPORTY

Raporty przygotowywane na zlecenie Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego. 

RZEMIEŚLNICY TEATRALNI

Spektakl teatralny to wynik współpracy wielu osób. Tych, których postacie czy nazwiska widać od razu – aktorów, reżysera, dramaturga, scenografa, ale i tych, którzy zarządzają pieniędzmi na nie: dyrektorów finansowych lub generalnych, organizujących artystom możliwość pracy. Często zapominamy, że teatr nie mógłby również obejść się bez szerokiego grona pracowników, których działanie jest mniej transparentne. Chodzi o osoby, które chcemy nazwać „rzemieślnikami teatralnymi”. Ich praca jest nie mniej kreatywna niż reżyserów czy dramaturgów, jednocześnie będąc wymagającą precyzji zegarmistrza, punktualności oraz doświadczenia w swoim fachu. Często te ciche postacie, niezauważanie przemykające korytarzami teatru, są nie tylko skarbnicami wiedzy, anegdot, ale również mistrzami w swojej dziedzinie. To właśnie w pracowniach teatralnych kryją się tajemnice produkcji kostiumów, dekoracji, rekwizytów i wielu innych elementów niezbędnych w realizacji przedstawienia. Pracownie krawieckie, stolarskie, kostiumowe, szewskie i garderoby - to miejsca pracy, które warto odkryć na nowo. Pragniemy zwrócić uwagę na rzemieślników teatralnych oraz rzemiosło, jakie uprawiają. Chcemy dowiedzieć się, w jaki sposób pracują, jak wygląda ich pracownia, z czym wiążą nadzieje, co spisują na straty. Czy sądzą, że ich zawód czeka świetlana przyszłość, a może wręcz przeciwnie? Jakie problemy napotykają rzemieślnicy teatralni oraz ich pracownie?

 

 


Pobierz raport "Rzemieślnicy teatralni" (PDF, 273 kb)

BADANIA PUBLICZNOŚCI TEATRÓW WARSZAWSKICH

Badania nad stanem kultury, w tym teatrów, zbyt często ograniczają się do danych ilościowych, pomijając analizy jakościowe. Dowiadujemy się, jakie były średnie wydatki na kulturę w gospodarstwie domowym, przy czym wśród pozycji budżetowych są zakup sprzętu audio-video i wyjście na koncert (np. do pubu); wiemy, ile książek przeczytał statystyczny Polak, ale brak wywiadów pogłębionych, jaka to była literatura. Wreszcie, możemy znaleźć informację o ilości premier zrealizowanych w danym teatrze, frekwencji na przedstawieniach, jednak próba jakościowej analizy uczestnictwa w życiu teatralnym stolicy właściwie nie ma racji bytu. (jest przez badaczy pomijana). Planując badanie warszawskich scen, byliśmy przekonani, że konieczne jest wypełnienie tej luki. By to zrobić przeprowadziliśmy ankiety i wywiady wśród 1) widzów 33 warszawskich teatrów; 2) przedstawicieli środowisk profesjonalnych; 3) studentów Wiedzy o Teatrze AT i Instytutu Kultury Polskiej UW.

Jako że badania te dotyczyły niemal dziewiczych terenów badań jakościowych warszawskiej publiczności teatralnej (nikt bowiem w ostatnich latach nie podjął się próby badań jakościowych publiczności szerszego spektrum warszawskich teatrów) traktujemy ich wyniki (je jako) jako punkt wyjścia do dalszych analiz, mając świadomość, że nie dostarczają niepodważalnych diagnoz i zamkniętych odpowiedzi, (a raczej sygnalizują) za to (i otwierają) inicjują dyskusję nad problematyką, bez której podjęcia nie można określić ani miejsca ani rangi współczesnego teatru w polskim życiu kulturalnym.

 

 

Pobierz raport "Badanie publiczności teatrów w stolicy" tutaj (PDF, 1,67 MB)

 

EDUKACJA TEATRALNA W SZKOŁACH PODSTAWOWYCH

Edukacja wczesnoszkolna to często moment pierwszego spotkania dziecka ze sztuką teatru. Obraz teatru, jaki rodzi się z tych pierwszych wrażeń małych widzów oraz obraz świata, jaki przekazuje im spektakl, pozostaje często w ich pamięci jako doświadczenie, do którego odwołują się potem jako świadomi widzowie. Dlatego warto sprawdzić, jaki teatr trafia do szkół i jakie pokolenie widzów nam wyrośnie.

Projekt „Teatralny plac zabaw Jana Dormana”, który ma być przykładem dobrej praktyki w zakresie teatru dla dzieci w wieku szkolnym, został rozszerzony o badania socjologiczne sytuacji edukacji teatralnej w szkole. Chcieliśmy zbadać kontekst, w jakim funkcjonuje nasz projekt. Objazd spektaklu po szkołach podstawowych w całej Polsce jest znakomitą okazją, żeby przyjrzeć się stopniu zaawansowania działań edukacyjno-teatralnych przeznaczonych dla uczniów podstawówek. Czy teatr jest obecny w szkole? Jakie spektakle oglądają dzieci? W jaki sposób ta oferta trafia do szkół?

W wybranych szkołach podstawowych uczestniczących w projekcie socjologowie przeprowadzili pogłębione wywiady indywidualne z dyrektorami szkół oraz z osobami odpowiedzialnymi za wybór wydarzeń kulturalnych, w których uczestniczą uczniowie. Badania zakończyły się opublikowaniem raportu na temat poszczególnych modeli rozwoju edukacji teatralnej na poziomie wczesnoszkolnym. Raport stanowi podstawę do szukania konkretnych rozwiązań dotyczących poprawy sytuacji edukacji teatralnej w szkołach.

Nasze badania pozwolą na zapoznanie się z różnymi modelami realizowania edukacji teatralnej w szkołach podstawowych. Przyjrzeliśmy się rozmaitym typom działania, zastanowimy się, które z nich warto wspierać i rozwijać. Stawiając pytania o bariery i możliwości związane z organizacją życia teatralnego w szkole, spróbujemy zarysować kontekst, w jakim edukacja teatralna funkcjonuje w szkołach podstawowych zarówno w małych miejscowościach, jak i w stolicy. Mamy nadzieję, że wnioski płynące z raportu opublikowanego po zakończeniu badania pozwolą na wprowadzenie rozwiązań systemowych, które przyczynią się do upowszechniania oraz podwyższania poziomu edukacji teatralnej realizowanej przez placówki oświatowe.

 

 

Pobierz raport "Edukacja teatralna w szkołach podstawowych" tutaj (PDF, 1,27 MB)

 

KLASOWE ZRÓŻNICOWANIE ŻYCIA A STOSUNEK DO TEATRU

W analizie sposobów przejawiania się stylów życia interesuje nas treść praktyk realizowanych przez poszczególne klasy na przykład wybierane przedstawienie teatralne, ale przede wszystkim dążymy do zrozumienia jak podstawowe dyspozycje klasowe prowadzą do określonych wyborów. Oznacza to między innymi, że nie ograniczamy się do poszukiwania klasowości tylko tam gdzie istnieją najbardziej widoczne różnice na przykład w częstotliwości chodzenia do teatru, ale staramy się analizować klasowość także tam, gdzie istnieje powierzchowna zbieżność praktyk. Postępujemy tak przede wszystkim dlatego, że relacje międzyklasowe to relacje władzy, w których stawką jest utrzymanie lub zmiana istniejącego układu sił a dzieje się to przez zawiązywanie sojuszy przejawiających się także w podobieństwie praktyk kulturowych. (ze Wstępu, Maciej Gdula, Przemysław Sadura)
 

 

Pobierz raport "Klasowe zróżnicowanie stylów życia a stosunek do teatru" tutaj (PDF, 1,21 MB)