Zapraszamy do zapoznania się marcowym repertuarem Otwartej Sceny Instytutu Teatralnego. Projekt zakłada bezpłatne udostępnianie sali teatralnej Instytutu na organizację wybranych niekomercyjnych wydarzeń otwartych i zamkniętych o charakterze teatralnym, środowiskowym.
Spośród wielu zgłoszeń nadesłanych do Otwartej Sceny w ostatnim naborze, postanowiliśmy udostępnić naszą przestrzeń projektom dotychczas na niej nieobecnym. W szczególny sposób pragniemy skupić się na spektaklach przygotowanych przez najmłodszych absolwentów uczelni artystycznych z całej Polski – w ciągu najbliższych miesięcy pokażemy spektakle muzyczne, dramatyczne, choreograficzne.
Drugim, wyraźnie obecnym, nurtem będą spektakle i projekty o charakterze eksperymentalnym, łączącym w sobie wiele środków artystycznych, często w nieoczywisty sposób.
Marcowe wydarzenia w ramach Otwartej Sceny rozpocznie 6 marca o godz. 19:00 pokaz spektaklu Dariusza Gorczycy „Ostatnia Fuga”, realizujący jego nowatorską koncepcję „Teatru mechanicznego”. Głównym elementem ekspresji jest tu powiększająca się z czasem instalacja, złożona z dziewięciu specjalnie skonstruowanych obiektów i maszyn. Przekaz manifestowany jest poprzez ich działanie: precyzyjne, powtarzalne, nieubłagane – raz zaprogramowane obiekty wykonują swoją brutalną, monotonną pracę z nieludzką dokładnością. Ten zabieg nie tylko szokuje, ale też prowokuje do refleksji nad granicą między technologią a człowieczeństwem, automatyzmem a emocją. Wyjątkowość projektu dopełnia fakt, że jest to pierwszy na świecie spektakl w całości wygenerowany w technologii 3D. Dzięki tej formie artysta przeniósł swoją wizję bezpośrednio „z umysłu na ekran”, zachowując bezkompromisową precyzję każdego elementu.
17 marca o godz. 19:00 zapraszamy na spektakl „Wielka Mandorla Superstar”. To niezwykły solo act Dagny Mikoś – aktorki, która ożywia monumentalną ikonę Rzeszowa, Pomnik Czynu Rewolucyjnego autorstwa Mariana Koniecznego, i przemienia ją w sceniczną divę XXI wieku. To spektakl, który balansuje na granicy koncertu, kiczu, naśladując teatralny monodram i performance, a jednocześnie sięga do miejskiej legendy i wyciąga z niej pulsującą opowieść – o sztuce, pamięci i pragnieniu bycia zauważonym… To nie jest kolejna historia o rzeszowskim pomniku. To jego drugie życie. Z muzyką. Z pazurem. I z mikrofonem w dłoni.
Fot. Michał Woźny
