W 2025 roku program Focus na zawody producenckie składał się z indywidualnych superwizji zawodowych z psycholożkami, seminariów i zawodowych spotkań sieciujących.
W ramach indywidualnych konsultacji 10 producentek i producentów miało możliwość od 15 października do 15 grudnia 2025 roku zrealizować trzy indywidualne spotkania z jedną z dwóch wybranych przez Instytut psycholożek, pracujących w obszarze wsparcia rozwoju zawodowego: Justyną Józefowicz lub Agnieszką Wróblewską.
W ramach programu zrealizowaliśmy też dwa seminaria z zagranicznymi ekspertkami, w których wzięło udział 16 osób. Było to seminarium z Janą Grünewald „Exploring the Values and Challenges of Producers’ Networks” („Odkrywanie wartości i wyzwań producenckiego sieciowania się”), które odbyło się 30 października 2025 roku oraz seminarium z Noémie Delfgou „Why, where & how to present artistic work? An exchange meeting on (inter)national distribution” („Po co, gdzie i jak prezentować twórczość artystyczną? Rozmowa o (między)narodowej dystrybucji”), które odbyło się 10 listopada 2025 roku. Więcej informacji o tematach seminariów tutaj.
Po obu seminariach zapraszaliśmy do udziału w „turnusie”, czyli luźnym spotkaniu w kawiarni i ogrodzie Instytutu. Spotkanie miało na celu umożliwienie osobom uczestniczącym spędzenie czasu w luźnej atmosferze, by porozmawiać, sieciować się czy po prostu złapać oddech.
Po zakończeniu pierwszej odsłony programu w 2025 roku zwróciłyśmy się do uczestniczek i uczestników z prośbą o jego ocenę oraz podzielenie się swoimi doświadczeniami. W ankiecie skierowanej do wszystkich 16 beneficjentek i beneficjentów wzięło udział 10 osób, z których 7 skorzystało z superwizji zawodowych. Poniżej przedstawiamy podsumowanie.
O superwizjach zawodowych
Wszystkie osoby biorące udział w ankiecie zadeklarowały, że konsultacje dotyczyły obszarów zawodowych. Wiele osób producenckich pracowało nad zapobieganiem wypaleniu zawodowemu („budowanie rezyliencji”) lub nad jego skutkami. Analizowano aktualne sytuacje zawodowe, ale też budowano strategie na przyszłość, plany dalszego rozwoju, optymalniejszego zarządzania własnym kalendarzem, budowania równowagi między życiem zawodowym a czasem wolnym. Superwizje zawodowe spotkały się z bardzo pozytywnym odzewem („Jestem wdzięczna Instytutowi oraz autorkom programu za taki pomysł by objąć nas superwizją. Udział w superwizji uważam za wartościowy proces. Czuję, że chciałabym więcej, „Dziękuję bardzo jeszcze raz za tę możliwość superwizji, to było dla mnie bardzo cenne i wspierające doświadczenie”).
Osoby biorące udział w superwizjach doceniły możliwość poświęcenia czasu na refleksję nad swoją ścieżką zawodową jako producentki/ta, managera/ki. Jako szczególnie wartościowe podczas superwizji wskazane zostały profesjonalizm superwizorek, które pomogły uwidocznić potencjał i wyzwania zawodowe oraz otrzymanie przez osoby superwizowane konkretnych porad związanych z pracą producencką i analizą work-life balance. Jedna z osób ankietowanych napisała, że jest wdzięczna za „[b]ardzo konkretne rozwiązania i propozycje zmian do wdrożenia, znajomość kontekstu pracy producenckiej przez superwizorkę, elastyczność w kontekście proponowanych tematów do pracy”.
Większość respondentów i respondentek chciałaby rozszerzyć zakres superwizji – zarówno pod względem ilości spotkań, jak i liczby uczestników. Pokazuje to skalę potrzeb środowiska, które zdiagnozowane zostały w raporcie o osobach producenctkich, oraz zachęca do kontynuacji programu. W ankiecie pojawił się postulat dołączenia do procesu superwizji osoby eksperckiej specjalizującej się w obszarze produkcji sztuk performatywnych, która mogłaby oferować jeszcze bardziej specjalistyczne porady. W odpowiedziach wystąpiły również sugestie dotyczące innych form wsparcia, takich jak na przykład „warsztaty z obszaru tworzenia portfolio czy wzmacniania języka jak mówić o prowadzonej przez siebie działalności” lub „działania typu studium przypadku np. wspólna analiza i ewaluacja przeprowadzonych projektów czy zadań”.
O seminariach i turnusach
Wszystkie osoby, które wzięły udział w ankiecie, odwoływały się w swoich odpowiedziach do wartości, jaka płynie z możliwości spotkania, sieciowania i wymiany wiedzy i doświadczeń, zarówno z ekspertkami, jak i innymi uczestniczkami i uczestnikami seminariów, w tym z pracowniczkami Instytutu. Podkreślały, że takie spotkania stanowią rodzaj wsparcia w wykonywaniu zawodu na co dzień. Doceniono też wiedzę, którą podzieliły się ekspertki, m.in. informacje na temat konkretnych wydarzeń zagranicznych, o których wiedza zdobyta w trakcie seminariów wesprze plany zawodowe osób uczestniczących.
Osoby uczestniczące deklarowały chęć intensywniejszego sieciowania się na przykład przez tworzenie udostępnionej listy kontaktów, a także poprzez tworzenie listy sieciujących wydarzeń międzynarodowych. Większość osób sugerowała realizację dłuższych seminariów i/lub więcej spotkań seminaryjnych. Wśród odpowiedzi pojawił się postulat, aby rozszerzyć elementy warsztatowe seminariów: „Podobały mi się te elementy ćwiczeń i sieciowania, myślę że takie rzeczy trzeba wzmacniać zdecydowanie”. Kolejną propozycją było wprowadzenie konsultacji zawodowych, na przykład w formule job shadowing.
Pozytywnie oceniono formułę turnusów: „[t]urnus połączony z poczęstunkiem to bardzo dobry i sprzyjający integracji pomysł” oraz postulowano wydłużenie jego czasu trwania: „[w] przyszłych edycjach turnus mógłby trwać nieco dłużej, co pozwoliłoby na pogłębienie relacji, więcej czasu na rozmowy oraz pełniejsze wykorzystanie potencjału tej formy spotkań, a także możliwość odpoczynku”.
Sugestia na temat dalszego rozwoju seminariów została szczegółowo ujęta przez jedną z osób biorących udział w ankiecie: „[b]yłoby świetnie móc powtarzać takie seminaria osadzone w różnych, konkretnych kontekstach dotyczących naszej pracy. Formuła osoby liderskiej, która dzieli się swoją wiedzą/doświadczeniem, ale jednocześnie daje przestrzeń i animuje współpracę/dyskusje w grupie jest świetna, na pewno sprawdziłaby się też w innych tematach (np. źródła finansowania, optymalizacja pracy, dostępność, zrównoważone festiwale itd). Być może przy większej ilości spotkań byłaby pomocna jakaś współdzielona baza materiałów czy narzędzi”. Głos ten zdaje się również wyrazem braków systemowych w obszarze kierunkowego kształcenia osób producenckich, co współbrzmi z wnioskami płynącymi z raportu o osobach producenckich pracujących w obszarze teatru i sztuk peformatywnych.
O programie i jego założeniach
Focus na zawody producenckie oferuje miejsce na wspólną refleksję nad zagadnieniami aktualnie podejmowanymi w obszarze polityki kulturalnej, w tym dotyczących zrównoważonej produkcji, ekologii czy współpracy regionalnej. Ma też na celu zmapowanie potrzeb i obszarów zainteresowania producentek i producentów pracujących międzynarodowo lub chcących rozwinąć intensywniej międzynarodowe projekty i eksploatacje spektakli. Program zakłada realizację części postulatów sformułowanych w raporcie „Osoby producenckie jako centralne postaci w ekosystemie teatru i sztuk performatywnych”, wydanym w 2025 roku przez Instytut Teatralny.
Kształt programu w 2026 roku zostanie zmodyfikowany w odpowiedzi na potrzeby i uzyskaną informację zwrotną. Szczegóły wkrótce.
