Aktualności

Utowarowienie, fragmentaryzacja, dysrupcja. Program seminaryjno-dyskursywny | wyniki naboru

W rozpoczynającym się 26 lutego programie udział weźmie dziesięć osób.

opublikowano 11 lutego 2026

Komisja wyłoniła dziesięcioro uczestniczek i uczestników programu seminaryjno-dyskursywnego „Utowarowienie, fragmentaryzacja, dysrupcja”. Cykl seminariów rozpocznie się 26 lutego.

Komisja – w składzie Justyna Czarnota-Misztal, Anna Galas-Kosil, Paweł Wodziński – po przeczytaniu 21 nadesłanych zgłoszeń zdecydowała się zaprosić do udziału w seminarium następujące osoby:

Szymon Adamczak,
Monika Balińska,
Justyna Betańska,
Olga Ciężkowska,
Anna Duda,
Artur Duda,
Antonina Majcher,
Monika Makuch,
Henryk Mazurkiewicz,
Rita Müller.

Celem projektu jest stworzenie grupy roboczej o charakterze badawczym, dlatego aspekt badawczy lub badawczo-artystyczny w zgłoszeniach był dla nas najistotniejszy. W procesie wyboru kierowaliśmy się przede wszystkim kompleksowością aplikacji: analizowaliśmy, jak osoby aplikujące przedstawiały swoje zainteresowania badawcze w kontekście zaproponowanego tematu seminarium oraz z jakiej perspektywy komentowały tytułowe zagadnienia. Braliśmy pod uwagę różnorodność perspektyw badawczych, aby doświadczenia i wiedza poszczególnych osób miały szansę wzajemnie się uzupełniać i pogłębiać. W grupie znalazły się nie tylko osoby o różnorodnych zainteresowaniach badawczych, lecz także o zróżnicowanym doświadczeniu zawodowym, reprezentujące różne ośrodki – podkreśla Komisja.

Utowarowienie, fragmentaryzacja, dysrupcja. Program seminaryjno-dyskursywny

W przeszłości polski teatr był miejscem prowadzenia debaty publicznej i tworzenia projektów tożsamościowych, instytucją wspólnotową i edukacyjną, areną manifestacji politycznych i przestrzenią oporu. Pomimo pozostawania w skomplikowanych relacjach organizacyjnych i finansowych z władzą zachowywał swoistą niezależność i autonomię. Jego wyjątkowy status wynikał z umiejętności budowania specyficznej relacji z publicznością, ale zależał także od wysokiej pozycji, jaką kultura zajmowała w polityce państwa. Dziś teatr jest coraz częściej miejscem rozrywki i spędzania wolnego czasu. Większość zmian, które miały miejsce w latach 1989–2025 w polu kultury, pozostawała w ścisłej relacji z toczącymi się równolegle procesami transformacji innych dziedzin życia. Po trzydziestu sześciu latach od początku transformacji ustrojowej w Polsce teatr i sztuki performatywne zostały trwale wpisane w logikę i mechanizmy rynkowe, pozostając przy tym w ścisłych relacjach organizacyjnych i finansowych z obszarem władzy, co czyni je wyjątkowo podatnymi na wszelkie ingerencje, zmiany i przekształcenia. Obydwie dyscypliny stanowią doskonałe pole badawcze dla analizy procesów i zjawisk występujących w całym polu kultury.

Punktem wyjścia do wspólnych rozmów i refleksji podczas seminariów będą trzy procesy związane z kapitalistycznymi procesami produkcji: utowarowienie, fragmentaryzacja oraz cyfrowa dysrupcja. W trakcie spotkań zastanawiać się będziemy, które z tych procesów (i w jakim stopniu) wywierają rzeczywisty wpływ na sferę kultury, sztuki, teatru i sztuk performatywnych. Odpowiedzi wcale nie muszą być tak oczywiste, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Planujemy również odnosić się do prac artystycznych i badawczo-artystycznych, tekstów teoretycznych, wyników badań społecznych lub raportów analitycznych. Praca w ramach seminarium, zarówno w trakcie spotkań, jak i pomiędzy nimi, będzie polegać na kolektywnym przygotowaniu czegoś w rodzaju mapy zjawisk, które zmieniają kształt artystyczny i organizacyjny kultury, sztuki, teatru i sztuk performatywnych w Polsce.

Więcej informacji i szczegółowy harmonogram seminarium znajdują się tutaj.

Powiązane