Projekty

Program „Placówka”

„Placówka” to konkurs na projekt teatralny, którego celem jest umożliwienie artystom i grupom twórczym, posiadającym ograniczone możliwości długofalowej pracy, prowadzenie poszukiwań nad nowymi formami i językiem teatralnym.

Program ma pomóc w powstawaniu oryginalnych artystycznie i tematycznie przedstawień, które mogłyby wzbogacić polskie życie teatralne. Wspiera on poszukiwania teatralne poprzez stworzenie finansowych i organizacyjnych możliwości pracy nad nimi ze środków i przy wykorzystaniu infrastruktury Instytutu. Preferowane są eksperymentalne propozycje artystyczne, opierające się na poszukiwaniach formalnych i podejmujące ważkie problemy. „Placówka” otwiera się na rozmaite odmiany współczesnej sztuki scenicznej, łączące teatr z tańcem, sztukami wizualnymi, mediami, aktywizmem społecznym itp. Zgłoszenia do programu nie są objęte żadnymi ograniczeniami formalnymi, tak wobec kandydatów, jak i zgłaszanych projektów. Aplikować mogą wszyscy: stowarzyszenia i organizacje artystyczne, nieformalne grupy twórcze, kolektywy artystyczne.

 

VI edycja programu „Placówka” [2020/2021]

KONTAKT:

Joanna Biernacka

jbiernacka@instytut-teatralny.pl

Aktualności

zobacz wszystkie

Dla tych, którzy jeszcze nie są mistrzami

14.08

Rozmowa o idei, założeniach i celach programu „Placówka”.

czytaj dalej

Piąta edycja Placówki - zgłoś swój teatralny projekt

04.03

Zgłoszenia do programu przyjmowane będą do 30 czerwca 2019.

czytaj dalej

Siedem projektów w finale piątej edycji programu „Placówka”

07.10

czytaj dalej

Ogłaszamy VI edycję programu

15.07

Rusza szósta edycja programu

czytaj dalej

PROJEKT “ŻYCIE I ŚMIERĆ JANINY WĘGRZYNOWSKIEJ”

Życie i śmierć Janiny Węgrzynowskiej to projekt z pogranicza teatru, sztuk wizualnych i dokumentalistyki stworzony przez Ludomira Franczaka. Za punkt wyjścia stawia postać artystki, która całe swoje życie dedykowała pracy twórczej, pozostając całkowicie nieznaną zarówno szerszej publiczności, jak i środowisku artystycznemu. Pytane o nią osoby – niewiele pamiętają, bądź nie chcą rozmawiać, dostępne dokumenty i prace są jedynie szczątkiem tego, co rozproszone zostało po jej śmierci. Postać Węgrzynowskiej znika, rozpływa się, lupuje w pojedynczych gestach i słowach.

Jak opowiedzieć o kimś, kto wymyka się poznaniu? W jaki sposób pozbierać w jedną całość ludzkie życie i ślady, które po nim pozostały? Jaką formę powinna przybrać taka prezentacja?

Podstawą pracy jest tu, ciągle powiększające się, archiwum prac, przedmiotów i dokumentów pozostałych po artystce, staje się ono źródłem wiedzy o Węgrzynowskiej, budując jednocześnie fundament pod dalsze działania. Całość zaprezentowana zostanie w formie trzech pokazów – wykładu, koncertu oraz instalacji performatywnej, całkowicie rezygnując z obecności aktorów.

Projekt podejmuje problem samotności, skupiając się na tym, co pozostaje po śmierci – prac, osobistych przedmiotów, mebli – nadmiaru rzeczy, które nagle stają się problemem dla spadkobierców. Wychodząc od postaci Węgrzynowskiej opowiada o doświadczeniu każdego człowieka.

Forma pracy jest też formą niezwykle bliską samej artystce – posługujemy się tu collage'm, który z jednej strony zawłaszcza pracę innych, z drugiej buduje nową jakość. Jest to złożone działanie, które kładzie duży nacisk na proces. Idąc jej śladami dokonujemy tego tu i teraz – 6 lat po jej śmierci, jednocześnie pozostając w swoistym bezczasie, w którym rytm wymierzany jest przez osobiste przedmioty, napotkane historie i dynamizm związany z faktem, że tak naprawdę nie wiadomo, co kryje się za rogiem.

Koncepcja i reżyseria – Ludomir Franczak,
Dźwięk – Marcin Dymiter,
Opracowanie literackie – Daniel Odija,
Konsultacje artystyczne – Magdalena Franczak,
Konsultacje z zakresu historii sztuki – Hubert Bilewicz
Produkcja – Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Fundacja Kaisera Söze
Partner – DDK „Węglin”

PRAKTYKI NOWEJ AWANGARDY

PRAKTYKI NOWEJ AWANGARDY 
laboratorium trans-opery „ANESTEZJA” (work-in-progress)

Grupa „dæd bɑɪtz” powstała w 2015 roku. W skład zespołu wchodzą twórcy, badacze i projektanci Agnieszka Jelewska, Michał Krawczak, Paweł Janicki, Rafał Zapała i Michał Cichy. Ich pierwszym zespołowym projektem była nagrodzona złotym medalem na Praskim Quadriennale 2015 instalacja Post-Apocalypsis.

Projekt realizowany w ramach „Placówki” ma charakter otwartego laboratorium, którego celem jest stworzenie nowoczesnej formy performansu medialnego wykorzystującego autorskie narzędzia technologiczne. Trans-opera „Anestezja” kontaminować będzie doświadczenia sztuki interaktywnej, sound artu, architektury, instalacji i sztuk performatywnych. W tym sensie forma trans-opery nie zmierza w stronę remediacji tradycyjnej formy muzycznej, ale raczej w stronę swojego głębokiego znaczenia źródłowego – trans-dzieła.

Oś narracyjną Anestezji stanowić będą historie związane rosyjskim kosmizmem, próbą przekroczenia progu ludzkiej śmiertelności i nowym doświadczeniem przestrzeni.

foto: Credit: Image by G.W. Ritchey, NASA/JPL-Caltech

NEGRONAUTKI

Kim jest negronautka? To podróżniczka po swojej tożsamości, która konstruuje się wobec czarności.
Po co przychodzi? Żeby stworzyć polską, czarną narrację, nienaznaczoną historią niewolnictwa i kolonializmu. Czy murzynkę można przestać widzieć?

Prace nad spektaklem poprzedził „casting do roli murzynki” oraz akcja crowdfundingowa.

Do udziału w castingu zostały zaproszone tylko białe osoby. Uczestników proszono między innymi o wcielenie się w „rolę murzynki”. Skojarzenia, schematy i stereotypy, pozwoliły zbudować figurę czarnej bohaterki. W castingu wzięło udział prawie 100 osób. Do dalszego udziału w projekcie wybrano dwoje performerów.

II etap to kampania crowdfundingowa „Send me back to Africa”. Była ona odpowiedzią na ksenofobiczne pragnienia, aby osoby czarnoskóre miały swoje terytorium, a nie żyły w Polsce. Zebrane pieniądze miały zostać przeznaczone na stworzenie organizacji, która zajmie się wysyłaniem/odsyłaniem czarnych osób mieszkających w Polsce do krajów afrykańskich. Z potrzebnych 12 tys. zł zebrano 30 zł i prawie 800 rasistowskich komentarzy pod artykułami w mediach elektronicznych, które informowały o „nietypowej zbiórce”.

Występują:
Sylwia Achu
Aleksandra Bożek-Muszyńska
Bonnie Sucharska
Tomasz Szczepanek

Reżyseria i tekst: Wiktor Okwar
Dramaturgia: Gosia Wdowik
Choreografia: Ramona Nagabczyńska
Wideo: Natan Berkowicz
Scenografia i reżyseria światła: Aleksandr Prowaliński / Joanna Antoniewicz
Kostiumy: Marcin Kosakowski
Muzyka: Lubomir Grzelak
Make up: Zuzanna Tokarska

Flaga nr 5

„Flaga nr 5” to eksperyment teatralny w formie otwartego dla widzów warsztatu hafciarskiego na motywach języka symboli narodowych z pilotem i erratą.

Seria „Flagi” jest projektem obsesyjnym o leczniczej roli haftu. Od końca XVIII wieku robótki ręczne stosowano jako lekarstwo na histerię, melancholię i masturbację. Wszystkie obsesje zawarte w tej sztuce są prawdziwe. Wszystkie mają podłoże psychotyczne.

Uczestnicy: Monika z Gorlic, Mira zza Buga, Daniel z Opola, Betti i Tomasz ulegają presji, żeby było ciekawie. Chcą uczynić ze swojego życia coś interesującego. Zadają sobie pytania kim są? Kiedy dają się na pokaz, grając siebie? Projekt jest dla Moniki z Gorlic nagrodą, a dla pozostałych nagrodą jest praca z Moniką z Gorlic.

Uczestnicy i uczestniczki / 3 osoby z czterech / otrzymują wynagrodzenie podwykonawców za udział w przedstawieniu bez praw autorskich do powstałego dzieła („Flagi nr 5”). Pozostali ewentualni haftujący nie otrzymują wynagrodzenia. Będą haftować dobrowolnie lub pod wpływem manipulacji wynajętych podwykonawców. Wszyscy haftujący zamiast zapłaty za pracę będą mieli satysfakcję z możliwości, jakie daje udział w projekcie.

Uczestnicy do dyspozycji mają brak umiejętności hafciarskich.

Sama Drożyńska pod naporem języka opresji opuszcza na moment grupę, licząc, że jej kolejna praca wykona się pod jej nieobecność.

W związku z rozpiętością formalną wydarzenia, twórcy biorą pod uwagę gusta środowisk artystycznych i innych grup zawodowych. Postacie występujące w tej opowieści są prawdziwe, a wszelkie podobieństwo do osób nieistniejących jest nieprzypadkowe.

Każdy wieczór hafciarski to odrębna historia i odrębny pokaz. Obecność na jednym, nie oznacza tych samych przeżyć na drugim, trzecim lub czwartym.

Występują: Daniel Chryc, Monika Drożyńska, Ana Forma, Mira Marciniów, Karolina Niemiec - Gustkiewicz, Hanka Podraza, Tomasz Węgorzewski

MALINA

Na scenie w Malinie spotykają się trzy artystki: zafascynowana jogą oraz śpiewem tradycyjnym aktorka, Marta Malikowska; antropolożka, śpiewaczka, znawczyni i propagatorka muzyki ludowej Maniucha Bikont oraz Agata Siniarska – performerka, choreografka i joginka aktywnie działająca na rzecz stworzenia feministycznej wizji choreografii.

Artystki wspólnymi siłami przeprowadzają artystyczno-antropologiczny eksperyment, inspiracje dalekowschodnie łącząc z wschodnioeuropejską tradycją ludowego śpiewu, strategiami emancypacyjnymi i sesją medytacyjną. Stwarzają Świątynię Niewidzialnego Różowego Jednorożca pod wezwaniem Boskiej Matki Jogicznej.

Punkt wyjścia do projektu stanowił życiorys i działalność Maliny Michalskiej, jednej z pierwszych propagatorek jogi w Polsce, autorki popularnego podręcznika Hatha-Joga dla wszystkich, aktorki i tancerki. W latach 60., kiedy nauczycielami jogi byli głównie mężczyźni, Michalska otworzyła w Warszawie własną szkołę, na rzecz dalekowschodniej praktyki porzucając scenę. W Malinie stawiamy pytania o to, jaka jest relacja między aktorstwem i praktyką jogiczną. Jakiego rodzaju poszukiwania duchowe i pracę nad samorozwojem zakładają? Jakie są wspólne cele jogi i feminizmu? Czy istnieje związek między jogą i kreatywnością? Czym jest dzisiaj rytuał? Jak prawidłowo rozciągać psoas – mięsień duszy? Jak siedzieć? Jak leżeć? Jak oddychać?

             
WSZYSCY TWÓRCY
Pomysł i reżyseria: Marta Malikowska
Performans: Marta Malikowska, Agata Siniarska, Maniucha Bikont
Tekst i dramaturgia: Anka Herbut
Scenografia i kostiumy: Maja Skrzypek
Choreografia: Agata Siniarska
Muzyka: Maniucha Bikont
Wideo: Nastia Vorobiova
Reżyseria światła: Alexandr Prowaliński
Produkcja: Stowarzyszenie Twórców „Cztery wymiary to dla nas za mało”

ZASTANAWIAM SIĘ...

Opierając się na wieloletnim doświadczaniu własnej niepełnosprawności ruchowej oraz tworzeniu na polu sztuk wizualnych, filmu, performansu i muzyki Joanna Pawlik zaprosiła do udziału w projekcie artystki i artystów z niepełnosprawnościami mowy, ruchu, słuchu i wzroku.

Scenariusz zawiera wypowiedzi artystów, ale także fragmenty ich snów, utwory Wiktora Okroja oraz zapis dialogów tworzonych w trakcie prób wspólnie przez wszystkich uczestników projektu. To swoisty patchwork osobistych wyznań zderzanych z cytatami z wypowiedzi polityków. Wszystko zaś w świetnych, swobodnych, jazzowych, punk rockowych i filmowych aranżacjach, bo muzyka jest w tym projekcie równie ważna jak słowo – podejmuje dialog i improwizuje na temat emocji, które na scenie pojawiają się za sprawą słów.

Tytuł Zastanawiam się... odnosi się do sytuacji osobistej człowieka będącego w stanie zagrożenia: niepełnosprawnością, chorobą i wykluczeniem społecznym. Twórcy projektu podejmują także wątki nawiązujące do sytuacji polityczno-ekonomiczno-społecznej osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności w Polsce (sięgając m. in. do doświadczeń protestu rodziców dzieci niepełnosprawnych w Sejmie w 2018 roku).

Twórcy:
Joanna Pawlik - reżyserka, performerka, producentka
Edward Gil-Deskur – performer
Klaudia Kwiecień – performerka
Wiktor Okrój – performer
Dorota Wach – performerka
Agata Wąsik – wokalistka i performerka
Paulina Owczarek – saksofonistka
Liliana Zieniawa – perkusistka, ksylofonistka
Ernest Ogórek – basista
Elżbieta Szurpicka – scenografka i kostiumografka

BLOG - placowkateatru.pl